Het komt maar zelden voor: een boek dat me hevig ontroert, dat elke hartenklop en zenuw beroert, waarbij elke gedachte een aha-erlebnis is, waarbij ik elke zin zelf zou kunnen hebben geschreven. De troost van de herkenning, weet je wel. Zo’n boek is het recent vertaalde ‘De Schoonheid van de man’ van Florence Ehnuel. Ehnuel is psychotherapeute en filosofe, en woont samen met haar man en vier kinderen in Bordeaux. Nadat haar man bekent een minnares te hebben, en het verlangen uitspreekt om die in alle openheid te kunnen bezoeken, geeft Ehnuel zich op haar beurt over aan een sensueel reveil, een tweede puberteit. Samen met haar vaste minnaar Raphaël exploreert ze alle geneugten van de fysieke rencontre, in het bijzonder het kijken, het genieten van de schoonheid van het mannelijk lichaam, het mannelijk lid.
Naargelang ze met Raphaël vrijenderwijs steeds meer ongekende hoogten en diepten verkent, worden haar gevoel en vrouwelijkheid aangescherpt, en haar lichaam en geest alsmaar ontvankelijker. Stilaan raakt haar hele omgeving geërotiseerd: over haar wereld komt een sluier te liggen van sensuele en seksuele zindering. Haar ogen zijn geopend en er is geen weg terug. Ze heeft begrepen hoe ze zich moet overgeven, hoe overweldigend de extase is waarin lichamen elkaar kunnen brengen, hoe weldadig het totale loslaten. Ze wordt in zekere zin ‘lichtzinnig’ nu ze het juk van het klassieke huwelijksleven heeft afgeworpen. Doch niet zonder haar eigen (bescheiden) natuur te veronachtzamen, want ze zoekt naar liefdevolle, warme ontmoetingen, naar kwaliteit in plaats van kwantiteit.
Met een aantal mannen gaat ze diepergaande, intieme relaties aan. Elk samenzijn, elk ‘gesprek’ (want zo benoemt ze een relatie) staat op zich, verrijkt haar, verhevigt haar (levens)lust. Exclusiviteit is voor Ehnuel geen must, ze beschouwt zichzelf als trouw aan elk van haar mannen, de monopoliesituatie van de monogamie lijkt haar van geen nut. Alleenrecht is geen voorwaarde voor een volwaardige, waardevolle relatie. Tact en veel tederheid moeten volgens haar ruimschoots volstaan om de verlatingsangst waaraan elk van ons wel eens ten prooi valt te bezweren.
Het boekje van Florence Ehnuel is een pleidooi, een manifest haast, een viering van de lust, en daardoor van de levenslust. Een manifest dat ik met veel graagte zou willen onderschrijven. Al te vaak zie ik vrouwen om me heen die er niet in slagen te ontwaken na de jaren van voeden, opvoeden en koesteren. Vergeten dat ze lustrijke wezens zijn, uitgedoofd, een beetje nukkig ook om het tekort aan appetijt dat ze aan hun wederhelft weten te ontlokken. Hun man is niet zelden gereduceerd tot quantité négligable, slechts leverancier van het huishoudgeld, een nuttig instrument als er klusjes moeten worden opgeknapt, maar verder: ontdaan van zijn sexappeal, een onaantrekkelijke homp vlees die teveel plaats inneemt in de zetel, hoogst overbodig. Laat staan dat ze de tijd nemen om zich te vergapen aan het mannelijk schoon buiten over de metershoge haag.
Daarom zou ik willen zeggen: vrouwen, slaap alsjeblief niet in! Kijk eens wat voor een pracht je in huis hebt! Zie je man graag, zie alle mannen intens graag. Houd van die lekkere lijven, verdiep je in de woeste wateren van hun ziel. Sluit je ogen niet, houd je poriën wijd open. Leef, heb lief, heb lust, word buitenmaats verliefd. Snuif, kijk, proef, voel en verlies jezelf. Verlustig je aan de schoonheid van de man. Kijk naar je man, kijk naar alle mannen. Laat je verleiden. De wereld heeft zoveel moois veil voor wie echt durft te kijken.
(bespreking op 19 januari 2009 verschenen in De Morgen-Wax)
|
Florence Ehnuel 
France
