"Want met een beetje overdrijving zou je over Frédéric Beigbeder kunnen aanvoeren wat Borges over Oscar Wilde (nog zo'n schrijver die grossierde in bon mots) heeft gezegd — iets waar lezers altijd naast kijken, namelijk het feit dat hij bijna altijd gelijk heeft. Want hoe kil en narcistisch Liefde duurt drie jaar ook is, ik zat voornamelijk te knikken en te grinniken.
Wie Beigbeder goed wil inschatten, moet oog hebben voor het literaire klimaat waarin hij zich moet zien te handhaven. In Parijs rollen de zoete, met instant-poëzie gekruide liefdesromannetjes elk jaar weer met tientallen van de band. Wie zoals Houellebecq en Beigbeder, niet toevallig bevriend met elkaar, daar iets tegenover wil stellen, wordt in zo'n omgeving algauw een enfant terrible genoemd.
Dat Beigbeder, die als geen ander weet hoe de media werken, dat imago graag uitspeelt, met harddrugs als plezierige bondgenoot, kan ik gek genoeg goed van me afzetten. Er is een duistere kant in mijn persoonlijkheid die de onttakeling van de liefde namelijk een belangrijk project vindt. Ik mag ze graag lezen, de stoute jongens. Houellebecq heeft herhaaldelijk gewezen op de gelijkenissen tussen de eisen van de liefde en de idealen van het fascisme. Beigbeder heeft zijn roman opgebouwd rond de harde waarheid van echtscheidingsstatistieken en het populair-wetenschappelijke riedeltje als zou de liefde biochemisch gezien nooit meer dan drie jaar standhouden."
(vervolg, lees hier: http://achillevandenbranden.blogspot.com/2009/09/liefde-duurt-drie-jaar-frederic.html)
|
Frédéric Beigbeder
France
